Αυτοκτόνησε 12χρονη για να συναντήσει τον νεκρό μπαμπά της

Αυτό το αγγελούδι, που βλέπετε στην φωτογραφία, αποφάσισε να βάλει τέλος στην ζωή του, για να συναντήσει τον νεκρό μπαμπά της. Η 12χρονη Μαρία Κίσλο από την Πολωνία έχασε τον αγαπημένο της πατέρα ένα χρόνο πριν, όταν ήταν 11 ετών.  Δεν κατάφερε να το ξεπεράσει ποτέ.

Την προηγούμενη εβδομάδα άφησε ένα σημείωμα στην μαμά της και στην συνέχεια κρεμάστηκε.

«Αγαπημένη μου μαμά, σε παρακαλώ μη λυπηθείς. Απλά μου λείπει ο μπαμπάς τόσο πολύ που θέλω να τον ξαναδώ», έγραφε στο σημείωμα.

Η μητέρα της «τρελάθηκε», όταν βρήκε το παιδί σε αυτή την κατάσταση και μαζί με τον 13χρονο γιο της προσπάθησαν να την επαναφέρουν, όμως ήταν αργά.

Η γυναίκα δήλωσε πώς αν δεν είχε τον γιο της, δεν θα μπορούσε να συνεχίσει να ζει…

Star.gr

Μαθαίνω το παιδί μου να ΑΓΑΠΑΕΙ…

Έχετε σκεφτεί ποτέ τι πρέπει να κάνετε για να μάθει το παιδί σας να αγαπάει; Αν η δική σας στάση απέναντι σε πρόσωπα και καταστάσεις ενισχύει ή όχι το συναίσθημα της αγάπης;

«Ἡ ἀγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει.»

 Διαβάστε παρακάτω και απαντήστε στο τέλος.

Αγαπώ το παιδί μου και του το εκφράζω!!!

Αρχικά το πρώτο συναίσθημα που προσφέρεται στο παιδί (από τις πρώτες μέρες της ζωής του), είναι η αγάπη που εκδηλώνεται από τη μητέρα και τον πατέρα. Αυτή η αγάπη (παράλληλα με τη ζεστή αγκαλιά, τη φροντίδα και την έγνοια), θα αποτελέσει καθοριστικό παράγοντα στο σχηματισμό της προσωπικότητας του παιδιού.

Αυτή η αγάπη θα πρέπει, εκτός από το να εκδηλώνεται και να βιώνεται έμπρακτα, να εκφράζεται με λόγια (π.χ. Παιδί μου, Σ’ αγαπώ πολύ!). Αυτό θα ενισχύει την ευτυχία του και θα νιώθει ωραία να προσφέρει κι αυτό την αγάπη του.

Αγαπώ τον/τη σύζυγο μου!!!

Η εκδήλωση της αγάπης μας στο/στη σύντροφο – σύζυγο- άντρα/γυναίκα – πατέρα/ μητέρα των παιδιών μας μπροστά στο παιδί μας ενισχύει το ίδιο με ηρεμία, σιγουριά και ευτυχία. Αυτό το περιβάλλον ηρεμίας και ευτυχίας θα θέλει και το ίδιο μεγαλώνοντας να έχει. Σκεφτείτε την απόσταση που δημιουργείται μεταξύ του παιδιού και της αγάπης όταν οι γονείς του τσακώνονται ή ο ένας δεν αντέχει ή βρίζει τον άλλον.

Αγαπώ τους συγγενείς μου!!!

Πόσες φορές έχουμε ακούσει από φιλικά ζευγάρια ή από γνωστούς τσακωμούς που έχουν να κάνουν με πεθερικά, ζήλιες μεταξύ αδερφών, περιουσιακά στοιχεία; Συγγενείς που χρόνια έχουν να μιλήσουν για μία παρεξήγηση; Συγγενείς που συναντώνται στο δρόμο και γυρνούν τα πρόσωπά τους για να μη μιλήσουν; Παιδιά συγγενών που συνεχίζουν τη στάση των γονιών τους χωρίς να γνωρίζουν καν το λόγο;

Όλες αυτές καταλαβαίνουμε πως δεν είναι συμπεριφορές που προωθούν την αγάπη, πόσο μάλλον σε παιδιά που λειτουργούν με πρότυπα μίμησης. Γι’ αυτό σε τέτοιες περιπτώσεις καλό θα ήταν να δρούμε όλοι με γνώμονα την αγάπη και αν αυτό δεν είναι εφικτό, τουλάχιστον μην κάνουμε μετόχους τα παιδιά.

Αγαπώ τους φίλους μου!!!

Οι φίλοι μας είναι οι άνθρωποι που θα μας βοηθήσουν στις δύσκολες στιγμές και που θα χαρούν με τη δική μας χαρά. Που θα τους προσφέρουμε απλόχερα την αγάπη μας και θα μας προσφέρουμε απλόχερα τη δική τους. Που θα τους προσφέρουμε απλόχερα την αγάπη μας χωρίς να ζητήσουμε αντάλλαγμα τη δική τους.

Που θα τους εμπιστευτούμε τα μυστικά μας, τις ανησυχίες μας, τις ευτυχισμένες στιγμές μας. Που η λέξη ζήλια δεν θα υπάρχει στις σκέψεις μας. Αυτή η αγάπη μεταξύ εμάς και των φίλων μας θα είναι το πρότυπο αγάπης για το παιδί μας και τις δικές τους φιλίες.

Αγαπώ τους συνανθρώπους μου!!!

Καθημερινά βλέπουμε στην τηλεόραση ανθρώπους άστεγους, φτωχούς, ανήμπορους ή οικονομικά ευκατάστατους με πολυτελή αυτοκίνητα και δημοσιότητα, ανθρώπους που υποφέρουν από ασθένειες ή τραυματισμούς, άτομα με ειδικές ανάγκες, ανθρώπους από άλλες χώρες με διαφορετικά χρώματα και έθιμα. Για όλους αυτούς και για πολλούς άλλους η στάση μας είναι αυτή που θα ενεργοποιήσει τη συμπεριφορά του παιδιού μας.

Η συμπόνια και η φιλανθρωπία για αυτούς που το έχουν ανάγκη θα πρέπει να προωθείται μέσα από την οικογένεια. Η κοροϊδία θα πρέπει να μείνει στο περιθώριο και η συζήτηση για τους συνανθρώπους μας στο επίκεντρο. Τo καλό παράδειγμα ότι ενδιαφερόμαστε, αγαπάμε και δεν αγνοούμε τους συνανθρώπους μας θα το αποτελέσουμε εμείς οι γονείς για τα παιδιά μας.

Αγαπώ τα ζώα!!!

Οι επισκέψεις μας σε ζωολογικούς κήπους ή σε μαγαζιά που πουλούν ζωάκια και η ενασχόλησή μας με θέματα που τα αφορούν μπορούν ναωθήσουν ένα παιδί στη φροντίδα και αγάπη των ζώων. Ακόμα κι αν εμείς δεν επιθυμούμε κάποιο ζώο να μεγαλώνει στο σπίτι ή στο διαμέρισμά μας, αυτό δε σημαίνει ότι δε μπορούμε να μάθουμε στο παιδί μας να αγαπά και να προσέχει τα ζώα. Άλλωστε μελετώντας παραμύθια και βιβλία που έχουν ζωάκια και αυτό μπορεί να ωθήσει την καλή στάση ενός παιδιού απέναντί τους.

Αγαπώ το περιβάλλον!!!

Δεν πετώ σκουπίδια στους δρόμους ή στις ακτές, κάνω ανακύκλωση, δε σπαταλάω το νερό και το ρεύμα, δεν καταστρέφω τα φυτά, προσέχω στους χώρους που είναι σε δάση, είναι κάποιες από τις οδηγίες που ακούμε κι εμείς και τα παιδιά μας τόσο από το σχολείο όσο και από τα μέσα επικοινωνίας (τηλεόραση, ραδιόφωνο, ίντερνετ).

Το πόσο εμείς αγαπάμε το περιβάλλον, πόσο έχουμε συνειδητοποιήσει τη σοβαρότητα των παραπάνω και επιδιώκουμε να αλλάξουμε τη στάση μας σε κάποια θέματα, είναι πολύ βασικό στοιχείο για να μπορέσουμε να τα μεταλαμπαδεύσουμε στα παιδιά μας.

Λοιπόν τι νομίζετε, μπορεί η στάση μας απέναντι σε πρόσωπα και καταστάσεις να ενισχύσει το συναίσθημα της αγάπης;;;

ikidcenters

Άγχος για το σχολικό περιβάλλον

Το ξεκίνημα της νέας σχολικής χρονιάς για τους μικρούς μαθητές, που αφήνουν το νηπιαγωγείο πίσω τους, είναι μιαμεταβατική περίοδος η οποία προκαλεί αναστάτωση τόσο σε πρακτικό όσο και σε συναισθηματικό επίπεδο.

Μετά την οικογένεια, το σχολείο είναι ένας ακόμη πρωτογενής φορέας κοινωνικοποίησης, που συμβάλει στην ένταξη του παιδιού στο κοινωνικό σύνολο μέσα από την παιδαγωγική του δραστηριότητα. Το παιδί έρχεται αντιμέτωπο με μια σειρά αλλαγών σε επίπεδο εκπαίδευσης, αλλά και κοινωνικών σχέσεων. Αυτές οι αλλαγές αναφέρονται σε ένα νέο, άγνωστο χώρο, στις διαφορετικές εικόνες, στους νέους συμμαθητές και δασκάλους.

Δεν αποτελεί σπάνιο φαινόμενο για τους γονείς να ακούν από τα παιδιά τους πως δε θέλουν να πάνε στο σχολείοπροφασιζόμενα κάποιο σωματικό πόνο (κεφάλι, κοιλιά, στομάχι) ή να αντιδρούν με κλάμα, άρνηση και θυμό.

Πώς μπορεί να αντιμετωπιστεί μια τέτοια κρίση από ένα νέο γονιό;

Αρχικά, ο γονέας με τη βοήθεια του δασκάλου ή κάποιου ειδικού θα πρέπει να μιλήσει με το παιδί του ώστε να κατανοήσει τον πραγματικό λόγο, που δε θέλει να πάει στο σχολείο. Αυτό πραγματοποιείται μαθαίνοντας όσο το δυνατόν περισσότερες λεπτομέρειες γύρω από το θέμα, όπως σχολικός εκφοβισμός, κακή σχολική επίδοση, μαθησιακές δυσκολίες ή αδυναμία σύναψης φιλίας.

Μέσα από την τεχνική της παιγνιοθεραπείας (παιχνίδι με κούκλες, κατευθυνόμενα παιχνίδια φαντασίας, ζωγραφική) το παιδί μπορεί να ορίσει ρόλους και να εκφράσει τα κρυμμένα του συναισθήματα, ενώ παράλληλα ο γονιός μπορεί να εκτιμήσει και να αντιληφθεί το άγχος, τη θλίψη και τις δυσκολίες προσαρμογής του παιδιού του. Επιπλέον, το παιδί χρειάζεται να λαμβάνει καθημερινά την απαραίτητη ενθάρρυνση και το ενδιαφέρον από τους γονείς του, ώστε να μάθει ότι τα συναισθήματα μπορούν να γίνουν αντικείμενο συζήτησης και έτσι να αντιμετωπιστεί η αγχώδης αυτή κατάσταση.

Οι γονείς θα πρέπει να αποφεύγουν να δίνουν στα παιδιά ψευδή καθησύχαση. Αντιθέτως, πρέπει να είναιειλικρινείς και ρεαλιστές βοηθώντας το να διαχειριστεί το άγχος του για το σχολείο. Είναι σημαντικό να θυμίσουν στο παιδί όλα τα πλεονεκτήματα του σχολείου, για παράδειγμα τους καινούριους φίλους, τις πλούσιες γνώσεις, το όμορφο περιβάλλον, το παιχνίδι και τις σχολικές δραστηριότητες. Το βασικότερό του εφόδιο σε όλη αυτή την προσπάθεια θα είναι η στήριξη και η αγάπη, ώστε να βγει πιο δυνατό μέσα από αυτή τη δυσάρεστη προσωρινή κατάσταση.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
Χατζηχρήστου ,Γ. Χ. (2008) Εισαγωγή στη Σχολική Ψυχολογία. Αθήνα: Ελληνικά Γράμματα

Σοφία Ζεϊτίδου
Ψυχολόγος
Τηλ.: 6947053587
email: zeitidou_psy@hotmail.com

Πέντε μύθοι για την ενδο-οικογενειακή βία

SPECIAL REPORT - Fifty Domestic Violence Myths

DOMESTIC VIOLENCE MYTH #25) False allegations of domestic violence are almost nonexistent.

CLAIMS ANALYSIS - One study found 71% of civil restraining orders were unnecessary or false. Another analysis found over half of restraining orders did not involve even an allegation of violence.

http://www.humanevents.com/article.php?id=3012&keywords=Stephen+Baskerville ~

Feminists use false statistics on domestic violence and child abuse to demonize fathers. A few examples of corrective statistics: "Single mothers are the most likely physical abusers of children," said Baskerville. "Of child murders, 55% are done by the children's own mother, only 6% by the children's father. Most child sexual abuse in the home is by boyfriends and stepfathers." Thus, he said, "divorce greatly increases the risk to children." And who wants all these divorces? The stereotype of the man leaving his faded middle-aged wife for a younger woman is false, at least when children are around. "At least two-thirds of divorces when the couple has minor children are desired by the woman and not the man, and things like violence, adultery, or abandonment are rarely the reason for these divorces," said Baskerville--who added that women have more incentive to divorce because they know social workers and courts will grant them custody and child support. "Some of these professionals chide us because (they say) we are looking out for our own interests, our own families," said Baskerville in a statement when he became president of ACFC last month. "They seem to claim moral superiority because they concern themselves with other people's children. It is true that we have a personal interest in preserving families. Because we--and we alone--are defendingour families." In article for www.lewrockwell.com, Baskerville wrote: "G.K. Chesterton argued that the most enduring check on government tyranny is the family. Ideological correctness notwithstanding, little imagination is required to comprehend that the household member most likely to defend the family against the state is the father."Baskerville may be reached at ACFC, 1718 M St. N.W. #187, Washington, D.C. 20036 (800-978-3237; e-mail: info@acfc.org; website: http://www.acfc.org).

http://iloveandneedmydaughter.blogspot.gr/2011/05/special-report-fifty-domestic-violence.html

Ο θάνατος του πατέρα. Διεθνές συνέδριο, στα αγγλικά

http://www.profam.org/news-press/press-releases/kevin-andrews-newly-appointed-australian-minister-social-services-writes-family-america

 

The Howard Center for Family, Religion, & Society is pleased to announce the publication of The Honorable Kevin Andrews, MP, in the summer 2013 issue of The Family in America: A Journal of Public Policy.

Mr. Andrews is a long-time member of the Australian government, first serving as a member of the House of Representatives for the division of Menzies in 1991. On September 16, Andrews was named the Minister of Social Services in the new conservative, pro-family Abbott government. In this role, he will administer a number of areas formerly covered by the Department of Families, Housing, Community Services, and Indigenous Affairs, and will be responsible for what an Abbott press release calls “the largest area of expenditure and payments in the Budget.” Andrews was actively involved in World Congress of Families VII: Happy Families, Healthy Economy, chaired by Mary Louise Fowler of the Australian Family Association, held in Sydney, Australia, May 15-18 of 2013. He and his wife, Margaret, also addressed World Congress of Families I (Prague 1997), II (Geneva 1999), and V (Amsterdam, 2009). A long-time WCF leader, he was profiled in the April 2010 World Congress of Families News. Andrews also serves as a special World Congress of Families International Ambassador for the natural family.

The summer issue of The Family in America was titled “Family Policy Lessons from Other Lands,” and in it, Mr. Andrews laid forth his comprehensive “National Family Policy Proposal,” adapted from his new book, Maybe ‘I Do’ – Modern Marriage and the Pursuit of Happiness (Ballan: Connor Court, 2012). His proposals are based upon two principles: “First, public policy should protect and foster marriage and family; and, secondly, wherever possible, public policy should utilize the family and community organizations, rather than displacing them.”

To support such a policy, Mr. Andrews puts forth four policy goals:

• “Nations should have an explicit marriage and family policy.”

• “They should seek to maintain at least a replacement birthrate.”

• “National policy should proclaim the ideal of marital permanence and affirm marriage as the optimal environment for the raising of children.”

• “The policy should value family stability and reinforce personal and intergenerational responsibility.”

 

For more information, contact Don Feder at 508-405-1337 or dfeder@rcn.com or Larry Jacobs at The Howard Center for Family, Religion & Society, 815-964-5819 or media@worldcongress.org

 www.sos-sygapa.eu 

http://www.electromagnetism.demon.co.uk/xk1hs1.htm#listcontents

Βιβλίο: Η Νύχτα, που ο Μπαμπάς πήγε στην φυλακή. Τι να περιμένεις όταν κάποιος που αγαπάς πάει στην φυλακή

Το συγκλονιστικό παιδικό βιβλίο που εξηγεί τι συμβαίνει όταν ένας πατέρας συλλαμβάνεται μπροστά στα μάτια των παιδιών του.

Το παιδικό αυτό βιβλίο, έχει ως στόχο να βοηθήσει τα παιδιά να αντιμετωπίσουν το γεγονός όταν ένας γονέας συλλαμβάνεται και πηγαίνει στη φυλακή.

Το βιβλίο «The Night Dad Went to Jail: What to Expect When Someone You Love Goes to Jail»αφηγείται την εμπειρία από ένα νεαρό κουνέλι, που ο πατέρας του, συλλαμβάνεται στο σπίτι τους μπροστά στους γείτονες και καταδικάζεται σε έξι χρόνια στη φυλακή.

Προσφέρει συμβουλές για την αντιμετώπιση της δυσκολίας της απώλειας ενός γονέα για πολλά χρόνια και εξηγεί για το τι πρέπει να περιμένουμε όταν ο πατέρας γίνεται μέρος της νομικής διαδικασίας.

Ο ήρωας του βιβλίου είναι ο Scetch, ένα νεαρό κουνέλι, που αφηγείται από πρώτο χέρι την εμπειρία του να παρακολουθεί τη σύλληψη του πατέρα του στο σπίτι τους και να μοιράζεται την παρατεταμένη σύγχυση του.

«Ήμασταν στο διαμέρισμα του μπαμπά το βράδυ όταν ήρθε η αστυνομία. Τα φώτα άναψαν. Οι γείτονες κοιτούσαν. Οι αστυνομικοί έβαλαν χειροπέδες στον πατέρα μου», το νεαρό κουνέλι αφηγείται με ένα εξαιρετικά τρόπο την τραυματική σκηνή που μπορεί ένα παιδί να βιώσει.

«Ο πατέρας σου μπορεί να παραβίασε τον νόμο», λέει ένας αστυνομικός που πρέπει να αντιμετωπίσει τα τρία παιδιά μετά τη σύλληψη του πατέρα τους. «Πρέπει να του θέσουμε κάποιες ερωτήσεις στο αστυνομικό τμήμα».

Το βιβλίο ακολουθεί τον Scetch καθώς βιώνει την σύγχυση και το θυμό, που παίρνουν τον πατέρα του στη φυλακή.

«Οι νόμοι είναι κανόνες που λένε στους ανθρώπους πώς πρέπει να συμπεριφέρονται. Όταν οι άνθρωποι παραβούν ένα νόμο, μπορούν να πάνε στη φυλακή. Θα πρέπει να παραμείνουν εκεί για κάποιο χρονικό διάστημα. Το πόσο καιρό, εξαρτάται από το τι νόμο παραβίασε» λέει μια υποσημείωση.

Τελικά ο Scetch και τα αδέλφια του επισκέπτονται τον πατέρα τους στη φυλακή, όπου τους ζητά συγγνώμη για ότι συνέβη και παραδέχεται ότι έκανε λάθη.

«Ελπίζω ότι θα με συγχωρήσετε» λέει ο πατέρας του αγοριού, από την άλλη πλευρά ενός γυάλινου τοίχου.

Ο Scetch δεν μπορεί να σκεφτεί κάτι να πει στον πατέρα του.

Το βιβλίο εξηγεί ότι αυτό είναι φυσιολογικό - και προτείνει να μιλάμε για το σχολείο ή την καθημερινή ζωή αντ' αυτού.

«Η ποινή του μπαμπά είναι για έξι χρόνια. Αυτό είναι ένα μεγάλο χρονικό διάστημα να περιμένω για να πάμε για ψάρεμα και πάλι. Είμαι ακόμα λίγο θυμωμένος. Αλλά προσπαθώ να συγχωρήσω τον πατέρα μου, γιατί τον αγαπώ» λέει ο Sketch στο βιβλίο υπενθυμίζοντας παράλληλα τις καλύτερες μέρες τους που ήτανε μαζί.

«Όταν κάποιος που αγαπάς πηγαίνει στη φυλακή, μπορεί να αισθανθείτε ότι χανόσαστε, φοβάστε, και θυμώνετε. Τι κάνετε ; Δεν έχει σημασία ποιος είναι το αγαπημένο σας πρόσωπο, αυτή η ιστορία μπορεί να σας βοηθήσει σε αυτές τις δύσκολες στιγμές», όπως το βιβλίο περιγράφει το σκοπό του .

Το βιβλίο είναι ιδανικό για να περιγράψει τα αισθήματα των παιδιών των διαζυγίων. Το άγχος και το φόβο που νιώθουν όταν χάνουν τον πατέρα τους, που κινδυνεύει ανά πάσα στιγμή να τον συλλάβουν, για τον οποιοδήποτε λόγο που μπορεί να επινοήσει η πρώην σύζυγός τους...

... ακόμα και αν τύχει να αργήσουν να επιστρέψουν το παιδί τους ...5 λεπτά αργότερα! 

www.sos-sygapa.eu  

SPITALAS Nicolas: Η Γαλλική Γερουσία ενθαρρύνει για την υποχρεωτική ...

SPITALAS Nicolas: Η Γαλλική Γερουσία ενθαρρύνει για την υποχρεωτική ...: Le Sénat encourage la garde alternée, contre l'avis du gouvernement http://www.lemonde.fr/societe/article/2013/09/18/le-senat-enco...
ΜΕΤΑ ΤΙΣ ΑΚΤΙΒΙΣΤΙΚΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ